AINARA LeGARDON

Ainara LeGardonekin izandako lankidetza soinuaren eta irudiaren arteko harremanaren inguruan egituratzen da. Horren adibiderik esanguratsuena Ainara LeGardon (2017) diskoa da. Ainara LeGardonek eta Xabi Erkiziak sortutako album osoa zehatz-mehatz transkribatu zen, entzute geldo, geruzatu eta analitikotik sortutako ikus-sistema baten bitartez. Erritmoak, intentsitateak, errepikapenak, egiturak eta soinu-geruzak grafia propio batera itzuli ziren, kolore, gardentasun eta presentzia grafikoa jasotzen dituen mapa-collage bat osatuz.

Ikerketa-ildo horrek Pausar Pulsa-n (2025) jarraitzen du, disko-liburu gisa sortutako pieza esperimental batean. Bertan topatzen dira Ainararen ibilbide luzeko ahots desberdinak. Emaitza elkarrizketa eten eta irregularra da, non oihartzunak gainjarri, elkar moztu eta batzuetan entzunezinera hurbiltzen diren. Proiektua lankidetza estuan garatu zen, kontzeptuen argitasunari lehentasuna emanez: biluzte prozesu baten bidez, funtsezkoak ez diren elementuak pixkanaka baztertuz. Paperaren erabilera, gardentasuna, tipografia eta materialaren hauskortasuna isiltasunaren eta soinuaren arteko tentsioa iradokitzen dute.

Every Minute-ko (2020) azala eta kontrazala lan-esparru beraren barruan daude. Irudia, tippexarekin gauzatua eta Okene Abregok serigrafiatua, diskoaren intentsitatea kondentsatzen du. Lan hau ondorengo proiektu eta ikerketen abiapuntua izan zen.